Domingo, Septiembre 7, 2008

LAS CANCIONES DE MI VIDA (19)

HOMENATGE A TERESA

 

 

letra y música: OVIDI MONTLLOR

intérprete original: OVIDI MONTLLOR

 

Com un record d’infantesa
sempre recordaré
a la Teresa,
ballant el vals.

Potser fou l’últim fet
amb algú que estimés
abans que un bombardeig
la tornés boja.

Tots els xiquets la seguíem
i en un solar apartat
ens instruíem
al seu voltant.

Mig descabellonada
ens mostrava les cuixes
i ens donava lliçons
d’anatomia.

Ella ens va dir d’on veníem.
I que els reis de l’Orient
no existien.
Ni llops ni esperits.

Ens parlava de l’amor
com la cosa més preciosa
i bonica.

Sense pecats.

Ens ensenyà a ballar
a cantar i a estimar.
D’això ella era
la que més sabia.
Amb una floreta al seu cap
i un mocador negre al coll
i faldes llargues
i un cigarret.

 

Vas ser la riota dels grans,
i la mestra més volguda.
dels infants.

Ara de gran comprenc
tot el que per tu sent
i et llence un homenatge
als quatre vents.

Com un record d’infantesa
sempre et recordaré a tu,
Teresa,
ballant el vals.

  

Publicado por EL ZURDO en 23:05:05 | Link permanente | Comments (1) »

Miércoles, Septiembre 3, 2008

ROCK PIE

La intimidad arrancada entre rodaje y rodaje,:
las pasiones modeladas y los silencios cobardes.

El comisario McMillan robando plano a su esposa
ante mis ojos de niño que no entienden pero gozan.

Dioses que nunca crecieron, sus eternas travesuras,
ese olor a adolescencia que me envuelve como bruma.

ilustración: THE LEFT HAND

 

Publicado por EL ZURDO en 01:55:15 | Link permanente | Comments (4)

Domingo, Julio 20, 2008

MIEDO AL MIEDO

Quinta entrega fassbinderiana que me pasa Charlie y cuarta que reseño (la anterior que vi, EL DIOS DE LA PESTE, me pareció una versión degradada -vamos, amariconadamente amanerada- de EL AMOR ES MAS FRIO QUE LA MUERTE -una tediosa galería de cromos gays: poco que ver con la bisexualidad bronca y cruel que da grandeza e interés a RW-).
 

«Así que ésta soy yo. Yo. ¿Yo? ¿Quién es ésta, yo? Ahora…» (el meollo del film se recoge en este monólogo de la protagonista ante el espejo)
 

El espejo como amenaza en tanto que mágica, descarnada revelación.
 

Los únicos momentos felices van siempre unidos a la música, a canciones como mi favorita de Cohen (LOVER, LOVER, LOVER) o como esa que me produce desde siempre escalofríos de mal rollo entreverados con placer emanado de alguna cara oscura (WE LOVE YOU, de los Rolling -primera escucha en el salón de juegos del internado malagueño allá por el 68, mientras me acosaba el Mal Absoluto-).
 

Aparte de la coincidencia física (el parecido de la protagonista con Samantha Eggar, de la que podría considerarse una sosias rubia), hay algo en este trabajo de Fassbinder que me lleva a Cronenberg (proceso de mutación/esclarecimiento, más mental que físico -aunque en su desazón femenina con un mundo que la incomoda, hallo también lazos temáticos con la aludida CROMOSOMA 3-, que me trae al recuerdo films como INSEPARABLES -concretamente, la angustia de Beverly Mantle- y SPIDER).
 

En cuanto a la interrelación de la protagonista con su marido, su cuñada y su suegra, ese desasosiego de alguien creativo y sensible arrojado a un entorno inasequible a la comprensión, no podía dejar de pensar con cierta recurrencia en anécdotas que me contó una persona muy cercana evocando sus años en otro país.
 

También detecto (en la duda sobre si esta mujer está exteriorizando su angustia en larvas de una creciente enajenación -versión intangible de los enanos asesinos de Nola Carveth- o si realmente la realidad se vuelve movediza y ella es la única cuerda pero rodeada de ultracuerpos -la presencia inquietante, entre amenazadora y develadora, del vecino enfermo como hombre/espejo augur de catástrofes-) un vínculo con charlas en las que mi madre intentaba racionalizar sus propios transtornos. Y, en esa misma línea, además de Cronenberg, el film me hace pensar en Polanski (REPULSION, LA SEMILLA DEL DIABLO, EL QUIMERICO INQUILINO…).
 

Y se mantiene la implacable crítica de RW al machismo cosificador, representado en esta ocasión por el médico y por el marido de la cuñada, listos para peneficiarse a la loca aprovechando su bajada de defensas y su pérdida de credibilidad. 

Publicado por EL ZURDO en 23:00:07 | Link permanente | Comments (1) »

Domingo, Julio 13, 2008

LAS CANCIONES DE MI VIDA (18)

MONOTONIA

(letra y música: ALFONSO GONZALEZ)

(intérpretes originales: LOS ANGELES)

Un día más que pasa,
un día sin mañana
y todo sigue siempre igual.

Me asomo a mi ventana
tal vez con la esperanza
de que algo nuevo pasará.
 
Paseo por las calles,
siempre las mismas caras,
igual que siempre todos van.

Sonríen falsamente
y sé que tras su risa
hay sólo envidia y maldad.
 
Algo sé
que tiene que
pasar aquí
pero no sé
qué sera
aunque espero que sea nuevo.

Un día más que pasa,
un día sin mañana.

Un día más que pasa
con su monotonía…
 

dale aquí y la escuchas

 

Publicado por EL ZURDO en 23:00:51 | Link permanente | Comments (4)

Domingo, Julio 6, 2008

BLOODY SHIBUYA

hard candy

gogo the stripper

ilustraciones: THE LEFT HAND
Publicado por EL ZURDO en 23:02:01 | Link permanente | Comentarios Desactivados

Martes, Julio 1, 2008

EL HOMBRE CUBIERTO DE… IDEAS

«Come una donna si può amare un’idea: per attrazione, per furore, per tenerezza, per disperata necessità.»

«Come ogni donna, ogni idea ha un particolare sorriso, un’inconfondibile espressione, un esclusivo modo di caminare, di porgere le mani. Come ogni idea, ogni donna è una storia, un più o meno grande pezzo di tempo che si ferma, che si irrigidisce in sé nella delicata astrazione di un nome, sovente spopravissuto ad un volto, ad una immagine… (…) E con il tempo che imperturbabile ed innocente squarcia, violenta, percorre gli esseri, per mezzo del suo richiamo metafisico, della sua disperata impalpabilità, della sua ricerca priva di oggetto, è indispensabile protendere le dita ed afferrare comunque se non altro per persistere, affinché si ricordi poi, affinché non si moia subito. La donna è il sogno, sempre raggiungibile, mai afferrabile, l’idea è l’azione, sempre perseguibile, mai attestabile; ed il tempo è il loro implacabile giustiziero.»

(fragmentos de MORENO MARCHI -postfacio a «CONFESSIONI», recopilación de textos de Pierre Drieu La Rochelle-)

ilustración: TAMARA DE LEMPICKA
Publicado por EL ZURDO en 01:30:42 | Link permanente | Comentarios Desactivados

Miércoles, Junio 25, 2008

LILITH BOHEME

“Esto es VIDA”

(gritó de incógnito al descubrirse)

ilustración: THE LEFT HAND
Publicado por EL ZURDO en 23:33:32 | Link permanente | Comentarios Desactivados

Miércoles, Junio 18, 2008

LA MALDICION DEL ORO

Hace unas noches soñé con Phil Ochs.

¿Mis datos sobre él?: haber visto repetidamente en mi adolescencia un disco suyo vestido con su famoso traje dorado en las rebajas de Discoplay (siempre estaba ahí y a muy buen precio pero nunca sentí el impulso de comprarlo porque aquella portada me parecía muy kistch -¿quién era ese tipo, un crooner de Las Vegas, un country rhinestone, un homólogo de Liberace?- y me echaba bastante para atrás) , y muchos años después la lectura de cierto artículo aparecido en MONDO BRUTTO que se complementó con una larguísima y apasionada charla de Galactus y Dildo a la vuelta de un viaje de distribución de revistas, donde me quedó claro que el tal Ochs era una figura totémica para MB. Supongo que me pondrían alguna canción suya, pero no consigo recordar una sola nota cantada por este señor.

En el sueño, nuestro hombre es un desecho humano apoyado en una barra (¿de un local donde pincha Charlie M?) que oscila constantemente entre dos rostros según el estado de ánimo: Stephen Rea (cuando se le ilumina la mirada evocando algún pasado triunfo) y Billy Bob Thornton (en los momentos en que se le ve más tirado); ambos rostros orlados por un corte de pelo a lo Bryan Ferry en la portada de su primer lp en solitario.

Lleva su traje dorado (a veces, delirando, asegura que está hecho de un material tejido con el vello público de la difunta Nico y empastado con las lágrimas condensadas del no menos fiambre Lenny Bruce), del cual no se puede desembarazar (cual capuchón del barón Zemo o chapapote de simbionte arácnido) y que, aparte de haberle traído mal fario (algo que, creo recordar, ya apuntaban los bruttos en su artículo y charlón), le obliga a ingerir exclusivamente alimentos que contengan oro en su composición con el consiguiente encarecimiento de su cesta de la compra.

Acuciado por sus necesidades económicas, se nos ofrece como manager, coautor y vocalista de acompañamiento a Charlie y a mí. Nosotros dudamos, al ver su deplorable aspecto y la desagradable costumbre de escupir al hablar, unas rociadas brillantes y metálicas, como si salivase mercurio pero de otro color. Prometemos pensarlo y nos alejamos intentando limpiarnos los espurreos que parecen solidificarse como escarcha. Entonces, comprendemos que estamos cubiertos de oro y, habida cuenta del contexto en que este preciado metal se nos ha deparado, ello no nos produce ninguna satisfacción. Phil Ochs nos ha contagiado su mal y sus carísimos hábitos y ya sólo podremos alimentarnos con viandas y bebidas que contengan oro.

En plena crisis, con una situación financiera de risa y encima esto…Con el ánimo por los suelos, nos alejamos en la madrugada por el borde de un río enorme que parece el Sena intentando arrancarnos las escaras áureas pero no hay modo.

Entonces me despierto con ganas de orinar.

ilustración: THE LEFT HAND (a partir de una foto de CASILDA D. MENTE)

 

Publicado por EL ZURDO en 23:21:13 | Link permanente | Comentarios Desactivados

Sábado, Junio 7, 2008

BLOODY KALISTA

«Chúpame la kalavera.»

(leído en la puerta de un retrete de área de descanso)

ilustración: THE LEFT HAND
Publicado por EL ZURDO en 23:13:19 | Link permanente | Comentarios Desactivados

Sábado, Mayo 31, 2008

KATZELMACHER

Tercera recomendación de Charlie. Y segundo largometraje de Fassbinder.
 

¿Primera impresión?: sketches de parejas. Reflexiones concisas sobre el desamor y la relación de pareja esclerosada en mera convención. Argumentalmente, Bergman (o, dado lo inmediato y telegráfico -sin la morosidad del sueco, sin ese tempo trascendente, por evocar a Schrader-, una anticipación de Woody Allen guiñando a Bergman -también por lo costumbrista: hay algún destello, sobre todo cuando las chicas cotorrean y viborean, que me hace sospechar cómo Almodóvar en su ¿QUE HE HECHO YO PARA MERECER ESTO? pudo tener en cuenta este film-). En la forma, otra vez me viene a la retina Kitano (esa parquedad en la realización -bucles de imágenes que asocio con THE KIDS RETURN, BOILING POINT, A SCENE AT THE SEA… y que resaltan la endogamia del grupo, con ecos del tedio sudoroso abocado a la violencia de LA JAURIA HUMANA-, esas collejas de los megamachos a sus pibas, ese rijo perverso del más gallito haciendo chapas con un tal Klaus -vuelta a la ironía de BOILING POINT-).
 

Una frase (también acorde con mis lecturas simultáneas de Drieu): “EL AMOR SIEMPRE TIENE QUE VER CON EL DINERO”. Y, en efecto, no paran de hablar de dinero, de putear, de chapear, de explotar, de reprochar, de quejarse, de codiciar, de soñar con medros económicos… Tensión constante del dinero sobre los soplos al corazón.
 

Otra frase: “NO HAY AMOR SIN DOLOR” . Y la letra entra en el espectador a base de collejas, de amenazas, de ansias wienerdoggies de violación por parte de la más callo del grupo, de expeditivas prácticas abortivas por imposición del macho contra la voluntad de la hembra (que al final no funcionan y la cosa acaba en boda -no sólo durmiendo sino casándote con tu enemigo: la realidad, mostrada con el escalpelo cruel de RW, nada tiene que ver con las leyes y ministerios virtuales de ZP y su gabinete de aloisas ignorando morloks a golpe virtual y avestrucesco de slogans, de consignas sin vocación de jurisprudencia, de gestitos inanes-),.
 

Una escena: la chica Mirinda bailoteando y cantando a capella algún hit biodegradable de discotheque.
 

Otra escena: cine mudo bajo los balcones floridos (o cuando, a la vera de un puente, el griego Yorgos reposa su tapiriano perfil -sí, lo encarna el propio RW, esta vez con un punto de estolidez cómica que me llevó a pensar en el indolente y antiheroico Kikujiro-). Cine mudo o fotos viejunas como de porno protovintage en exteriores.
 

El tedio recalentado (resuelto hasta el momento con folleteos agresivos, collejas y ataques verbales de los machos -y de la mujer dominante, la explotadora, a su marido calzonazos-) muta con la irrupción del inmigrante Yorgos, elemento catártico similar al Robert Redford de LA JAURIA HUMANA (bueno, a Redford y a Brando -ya que las hostias se las llevaba este último, como metáfora en la cual Cristo y Pilatos parecen fundirse en un solo ser-). A partir del tópico sureño de la basurilla blanca que acusa al negrata de violación al ser rechazada por éste, la película entra en una dinámica distinta: todas las energías se catalizan hacia Yorgos. Las ansias destructoras abandonan la entropía endogámica y, en plena histeria de fusión grupal, hallan el chivo expiatorio. Envidia de los varones ante el presunto pollón del griego, despecho simétrico de la callo y del calzonazos (éste, al verse relegado aún más por su señora con la llegada del griego) que se traduce en explosivos chismorreos que precipitarán la tragedia (tragicomedia, mejor -por el desapego nihilista con que Fassbinder muestra los acontecimientos: es lo que hay, sin énfasis ni signos de exclamación-), sentimiento de inferioridad de las otras hembras ante lo que posee la explotadora (que, en realidad, sólo parece tratarse de un bulo: será la rebelde Hanna Schiagulla quien se liará con el griego y acabará soñando nietzscheanamente con huir hacia el Mediterráneo en su compañía -¿sueño cumplido?: se enuncia pero no lo vemos cumplirse, suspendido en la expresión hosca de Yorgos, padre y marido en su país natal, que rumia los pros y los contras mientras su amante se adormece sobre su hombro embobada ante sus propias esperanzas-).
 

Una escena más, perfecto resumen de la segunda parte (también digna de Kitano -¿el de BROTHER?-): antes de la paliza, Yorgos.brinda repetidamente con dos megamachos que planean castrarlo y/o asesinarlo (conversación que le resulta ajena al no entender una palabra de alemán y al hablar los otros en voz queda).  


 

Publicado por EL ZURDO en 23:04:12 | Link permanente | Comments (5)